16 Ekim 2026
Derviş dağlara ilk çekildiğinde önce sıkıldı, sonra ferahladı. Bir süre sonra tekrar sıkılmaya başladı, sonra tekrar rahatladı… Bu belirsiz oğlu belirsiz süreli, dengesiz döngü aylarca sürdü. Derviş sonunda anladı, demek yaşamak böyle bir şey dedi kendi kendine. Bunu sesli söyledi ve gülümsedi.
Derviş dağlara ilk çekildiğinde önce hayatın anlamını çözdüğünü sandı. Bir süre sonra dünyaya yeni düşmüş gibi hissetti, hiçbir şey bilmiyordu. Değil hayatın anlamını çözmek, kendi zihnini, kendi bedenini bile tanımadığını anladı. Sonra başa döndü, yaşamın sırrını çözdüğünü, yaşamak denen zanaatın künhüne vardığını, ustalaştığını düşündü. Derviş sonunda anladı, demek yaşamak böyle bir şey dedi kendi kendine. Bunu sesli söyledi ve birkaç damla gözyaşı süzüldü yanaklarından.
Derviş göğe baktı, sonsuzluğundan ürktü. Bulutlara baktı, şekiller uydurdu.
Zaman, dedi Derviş, zaman bizim kendimizi kandırdığımız bir oyuncaktır. Tarih denilen şeyin bir aldanmalar güncesi olduğunu anladı. O zaman dedi, o zaman yaşamanın manası nedir?
Derviş sorularına yanıt bulmak için günlerce yürüdü. Zeytin ağaçlarının altında uyudu, derelerden su içti, otlarla beslendi. Kırk günün sonunda yanıt bulmak şöyle dursun, soruların çoğaldığını gördü. Derviş yürümekten vazgeçti. Oturduğu yerde dolaşmaya başladı. Kâh kutuplara gidip Eskimolarla yarenlik ediyor kâh sıcak iklimlerde balıkçılarla düşüp kalkıyordu. Derviş sonunda anladı, bir gün çalışmasa aç kalacak insanlar dünyanın neresinde olursa olsunlar aynıydı. Farklı diller konuşsalar bile milletleri birdi.
Derviş oturarak yaptığı bu uzun seyahatlerde yolunu ibadethanelere de düşürdü. Onlarca, hatta yüzlerce kilise, cami, havra, cemevi, tapınak gezdi. Fakat hiçbirinde tanrıyı göremedi. Derviş bunun üzerine şöyle dedi: Tanrıyı bulmak için yerin altına bakacağım.
Derviş sıcak bir yaz günü kulübesinin önünde otururken yeraltına seyahat etti. Madencilerle soğan kırıp ekmek bölüştü, üstü başı kömür karası oldu. Kabristana gitti, mezarlarda böceklerle, kurtlarla, türlü mahlûkatla yarenlik etti. Fakat baktığı hiçbir yerde tanrıyı göremedi.
Derviş bütün bu seyahatlerden yorgun düştü. Kulübesinin önünde oturduğu yerden yekindi, ağır adımlarla kulübesine girip duvarda asılı kırık aynaya baktı. İşte oradaydı.
Hazin sonuna giden yolun ilk taşları işte böyle döşenmeye başladı.
17 Ekim 2026
Başar Başarır’ın yeni romanı Beni Bir Temiz Dövseler’deki dil zenginliği, söyleyiş güzelliği okuyana küşayiş veriyor. Bence romanın en güzel yanı bu. Benim sıradan bir okur olarak edebiyattan beklentim de bu. Ne dediğini bir türlü çözemediğim, anlayamadığım çeviri kitaplar okumaktansa beni anadilimin ince kıvrımlarında gezdirip zevk veren, lezzetli eserleri yeğlerim. Pırasaya bayılırım, kerevizi pek sevmem. Herkesin zevki kendine.
18 Ekim 2026
Sigaradan çekilen ilk nefes, ilk yudumu rakının, toprağa düşen ilk damla, denizin ürperişi düşen yağmurla… Islak yollar, çiçek kokuları, kediler. Ve deniz.
Zeytin yeşili: Zeytin yaprağı yeşili, zeytin tanesi yeşili, zeytinyağı yeşili. Yeni mahsul, o en tatlı acı. Kırma zeytin, taze ekmek, çay, peynir, salça. Ve deniz.
Pazarcıların bağırışları: Badalan, hıyar, domat. Çağla, çilek ve kekik.
Melekgirmez Sokak. Yemek kokuları, öğle namazından sonra biraya oturanlar, bankalar, berberler ve deniz.
Denizin ilk hali: Bütün yeryüzü.
yeryüzü senin yüzün
senin yüzün yeryüzü.
21 Ekim 2026
Sabah yola çıktım. Altınova’dan havalimanı servisine bindim. Birkaç durak sonra ben yaşlarda bir adam bindi, daha binmeden de söylenmeye, bağırmaya başladı. Böyle havalimanı servisi mi olurmuş, böyle HAVAŞ mı olurmuş. Bildiğin belediye otobüsüymüş bu, şikâyet edecekmiş. Nereye etsinmiş. Şoför bir telefon numarası verdi, buraya edebilirsiniz dedi. (Böyle sakin insanlara bayılıyorum.)
Edremit havalimanına vardık, sigara içiyorum. Binmeden önce son bir tane. Bu adam da orda, yanımda. Bir teyze yanaştı, elinde büyükçe bir bavul, yeni ameliyat olmuş, diğer elinde de baston. Tatlı mı tatlı bir dille yardım istedi bundan. İnsan görünümlü hıyar, benim de yüküm var ama diye tıslayarak yardımcı oldu teyzeye. Kerhen, metazori.
Bu adamı bir temiz dövseler.
25 Ekim 2026
Dört gün Ankara: Dostlar, sevdiklerim, gençliğimin eski sokakları, mukassî görünen ama içinde “bir başka letâfet” olan meyhaneler, Dost Kitabevi, Tunalı, Kızılay, Ayrancı…
Ve tekrar deniz.
26 Ekim 2026
Derviş aynada kendini görmüştü aslında.
İnsan yanılgandır. Aynada kendini değil, tanrıyı gördüğünü sandı. Dedik ya, hazin sonuna giden yolun ilk taşları işte böyle döşenmeye başladı.
Sonrası söylence. Değil mi ki dünya bir söylenceler toplamıdır. Bir yamalı bohçadır tarih, neresinden asılsanız sökülüverir.
Derviş de iplik iplik çözüldü. Sonunda iğne deliğinden geçip sır oldu.

2 Kasım 2026
Göz misafiri: Bizde Noel Baba yok, Müslüm var. O da damardan girer.
Kulak misafiri: Ben kadıya derdimi anlatıyorum, kadı bana sikini sallıyor.
3 Kasım 2026
3 Kasım 2002’de ilk oyumu kullanmış, Soma Seyahat’in ultra lüks otobüsüne atlamış, Ankara’nın yolunu tutmuştum. Gençtim. Diyor ya şair, bok gibi genciz genciz genciz.
Aradan yirmi dört yıl geçmiş. Aradan yollar, dostluklar, arkadaşlıklar, mevsimler ve kentler geçmiş. Aradan pek çok seçim geçmiş: genel, yerel, şahsi ve mağlup seçimler.
Her şey geçmiş gitmiş, sakalımın beyazları gelmiş.
Hoş gelmiş.
4 Kasım 2026
Bir daha böyle yapıştırmaya çalışıp sonra getirirsen tamir etmem, dedi.
Ucuza çıkarmak için yapıştırayım diyorsunuz, böyle güzelim ayakkabıları mahvediyorsunuz, yazık yani, dedi.
Hayır, yani nereden baksan şu kadar paradır bu ayakkabı, dedi.
Ayakkabının dikişi bitti. Sustu.
Borcumuz, dedim.
Söyledi, verdim.
Ben dükkândan çıkar çıkmaz yoldan geçen birine neşeyle bağırdı, şakalaştı.
Hep yanlış yerlerdeyim.
9 Kasım 2026
Patronların, dolandırıcıların, eşkıyaların, hırsızların, mafyanın cumhuriyeti. Yoksulların, işçilerin, kadınların, çocukların, gençlerin, emekçilerin cehennemi.
Ülke değil burası, bir işkencehane.
11 Kasım 2026
Algan Sezgintüredi & Mesut Demirbilek ortaklığının yeni ürünü, Kavgaz serisinin üçüncü kitabı Armatör’ü okudum. Naçizane, içeriden bir bakışla çok başarılı buluyorum bu seriyi. Üç kitaptan en beğendiğim de bu oldu. Devamını gerçekten merakla bekliyorum. İkinci yıldızını takan Mutlu Kavgaz, iyice ete kemiğe bürünen bir karakter oldu. Saçma sapan senaryolarla dizi çekenler neden böyle bir karakteri, böyle bir hikâyeyi değerlendirmezler? Anlamak zor.
12 Kasım 2026
Derviş hayatın bir anlamı olmadığını, anlam üretmekle malul olan tek varlığın insan olduğunu daha çocukken kavramıştı. Fakat yine insanlıktan gelen bir maluliyet vardı: Görmezden gelmek, her şeye rağmen yaşamaya çalışmak. Anlamsızca da olsa yaşamak.
Fakat Derviş’in canına tak etmişti artık, eğer öldürülmeseydi, o gece kendi halledecekti bu işi. Kararını çoktan vermişti.
Hayat, yine büyüklüğünü gösterdi. İnsanın kendi canını alma iradesini yok etti. İnsanın başka bir insanın canını alma iradesine ise hay hay dedi.
Derviş’in son sözleri şöyle oldu, bir tek kendisi duydu:
“gençken renkli bir cepken sevgilim
çift bıçaklı bir sevinç
unuttum diye bir şarkı
gençken renkli bir cepken sevgilim
önüne çıkan her ata binme”
Onur Çalı
